Een week later.....

Inmiddels zijn we een week op Amerikaanse bodem. De kop is eraf. We hebben het naar ons zin en mixen vakantie met "moet" zaken. Vakantie is dan lekker bij het zwembad liggen, uiteten en zo nu dan shoppen voor fun stuff in die heeeele grote winkels hier. De "moet" zaken zijn alle dingen die geregeld of aangeschaft moeten worden. Zo hebben we afgelopen woensdag drie uur bij de Best Buy doorgebracht. Hadden we eindelijk een wasmachine en droger.....niet leverbaar. Volgende wasmachine en droger......pas leverbaar op 9 augustus (duhh). Volgende wasmachine en droger...veel te duur. Enfin, drie uur later zonder wasmachine en droger de deur uit. Wel met "i want to break free" stofzuiger, stoommachine voor vloer, koffiezetapparaat en föhn.

Waterkoker bij de Target gehaald en toen op naar de Home Depot waar we binnen 5 minuten de wasmachine en droger vonden die we wilde. Binnen 10 minuten was deze besteld en binnen 15 minuten betaald. Zouden maandag geleverd worden. Groot was dan ook de verbazing dat we gisteren gebeld werden dat er niet was betaald. Euhh, we hadden toch echt het bonnetje al in de portemonnee en ons bankafschrift liet ook wat anders zien. Terug naar Home Depot waar uiteindelijk bleek dat er een fout was gemaakt. Excuses voor het ongemak en geld voor een wasbeurt bij de wasserette mee. Das dan toch wel weer netjes. Als het goed is komt het een en ander nu woensdag aan.

Ook waren we een ochtend kwijt aan de medische keuring van de kids. Dit is nodig voor het inschrijven op school. Stelt niet heel veel voor, maar ach er wordt geld verdient :-). Inentingen worden namelijk gewoon overgeschreven vanuit de kaarten die we mee hadden uit Nederland. Daarna meten en wegen en vervolgens naar een arts. Deze luistert naar hart, longen, kijkt ogen, oren en neus na evenals reflexen. Twee formulieren rijker de deur weer uit.

Bas is geslaagd voor zijn theorie en rijexamen. Topper!!! Had van de 50 vragen, 3 foutjes en heeft 10 minuten moeten rijden. Mooi is dat je, je rijbewijs gelijk meekrijgt.



Vrijdag kwam de luchtvracht aan. Vervoer hiervan is allemaal prima gegaan. In de luchtvracht zat emmer met dweilen, dus ik kon helemaal los. Want het huis is voor het oog wel schoon, maar als je goed kijkt..... We zijn nu dus al een aantal dagen aan het schoonmaken en dat is echt geen overbodige luxe. Scott kan prima overweg met de stoommachine en heeft inmiddels de hele vloer gedaan en een gedeelte van de badkamer. Jill zorgt ondertussen voor eten en drinken en helpt ook waar ze kan. De kids zijn echt super. Ze moeten veel wachten en helpen, maar allemaal bijna zonder gemopper.

Het weer is heerlijk, maar 's middag wel heeeeel errrruuuggg warm. En elke dag een fikse onweersbui met een bak regen. Daar moeten we echt even aan wennen. Maar zoals collega's van Bas hebben gezegd; als je deze drie maanden overleeft, dan kun je hier prima wonen.

Het wachten is nu op de container. Ja, helaas nog steeds niet gearriveerd. We weten dat container afgelopen maandag gelost is in port Savannah, maar daarna is het een groot zwart gat. Heel apart voelt dat. We worden gebeld als de douane de container vrij geeft, maar dat duurt doorgaans wel 5 tot 8 werkdagen. We gaan nu maar van aankomende vrijdag uit, alles eerder kan alleen maar meevallen. Want hoe leuk het ook lijkt, we zijn het hotel eigenlijk wel een beetje zat.

We keep you posted.

We zijn er...

Hallo allemaal,

De hoogste tijd om iets van ons te laten horen. Maar voordat we meer vertellen over de reis, staan we eerst nog even stil staan bij ons vertrek. Wij zijn letterlijk stil van alle ontzettend lieve berichtjes, kaartjes, knuffels, cadeautjes, bezoekjes, verrassingsavondjes, belletjes, uitzwaaien op het vliegveld enzovoort. Zo bijzonder, wat speciaal!We voelen ons ontzettend rijk met jullie allemaal om ons heen.

Zondag was dan eindelijk de dag. We waren er ook wel klaar voor. De scholen afgelopen, de spullen in de lucht en op de boot, iedereen gedag gezegd, klaar voor vertrek. Met zeer Hollands weer gingen we de lucht om 17.45. Na een goede vlucht landden we om ff over 2.00 uur op Atlanta. Koffers opgehaald en met de huurauto naar het hotel. Om 5.00 uur lagen we uitgeteld in bed, maar alles was keurig geregeld en is prima gegaan.

Maandagochtend op weg naar de Georgia Aquarium. Leuk om weer eens door het Olympisch park te lopen en de vissen te bekijken. 's Middags terug gegaan naar ons oude appartement waar we gewoond hebben in 2006/2007. Niets veranderd, de wijk er omheen eindelijk af, maar alles zag er nog keurig uit. Wel een nieuwe familie foto gemaakt om te vergelijken met die van 2006 op hetzelfde bankje. Nou, niks veranderd toch?!? :-)

's Avonds gegeten en heerlijk bijgekletst met Tjeerd en "juf" Kiki. Wat gaat de tijd toch snel als je gezellig zit (alsof we niet weggeweest waren).

Vanochtend zijn we doorgereden naar Jacksonville, naar "huis". Een rit van zo'n 6 uur incl. pitstop bij Subway ;-). Een lange wat saaie rit, maar goed om even "rust" te nemen. Sabina en de kids hadden het huis natuurlijk nog niet "live" gezien, spannend of het allemaal mee zou vallen. Ook hier kregen we weer een speciaal gevoel. Want op de bar in de keuken stonden voor ons allemaal leuke welkom cadeautjes. Wat een warm welkom, heel gaaf!!!

De komende dagen staan in het teken van allerlei dingen regelen, als het goed is komt vrijdag de luchtvracht bij het huis, moet Bas afrijden incl. theorie, gaan we op zoek naar het nodige huishoudelijk apparatuur en gaan we kijken of we bij de school kunnen komen. De container met zeevracht is inmiddels in port Savannah; afwachten wanneer die wordt vrijgegeven. Kortom, we hebben nog genoeg te doen.

Zo bijzonder, zo dankbaar!!!!

Gisteravond werden wij door onze vrienden overvallen voor een "uitzwaai-avond". Wat een enorme verrassing!!! Zorgvuldig gepland en besproken en wij hebben echt, echt, echt niets in de gaten gehad. Echt een #ikvertrek momentje.

Na heerlijk bij Theo en Sheila te hebben gegeten (dat was wat in de agenda stond), kwamen zo rond half negen de vrienden binnen. Samen met onze papa's en mama's, want ook die waren uitgenodigd. Het potje Keezen werd ruw verstoord (ha,ha), maar wat een suuuuuuuuper verrassing zeg.

Zo bijzonder dat dit voor ons is georganiseerd, dat heeft ons echt wel wat gedaan. Nadat iedereen binnen was kregen we een aantal prachtige cadeaus:

• Een mooie kaart met hierin een heel origineel cadeau, nl. een tijdschriften abonnement voor op de iPad. Op die manier kunnen we in ieder geval de Story en Privé blijven lezen, zodat we van alle nieuwtjes van Bekend Nederland op de hoogte blijven. Voor ieder wat wils en alvast een blad en snoep voor onderweg.
• Als klap op de vuurpijl kregen we een prachtige glossy met heeeeel veel foto's en dierbare herinneringen van iedereen. Wat gaaf zeg! Het lijkt wel een geschiedenisboek van bijna 25 jaar vriendschap, hoe bijzonder is dat!?!

Terwijl we dit schrijven zijn we er nog steeds een beetje "stil" van en komen de woorden moeilijk op papier. Wat een ontzettend gave en dierbare avond zeg! Daarna nog lekker geborreld en met z'n allen op de foto geweest, want voorlopig de laatst keer compleet. Heel, heel, heel erg bedankt lieve vrienden. Wat hebben jullie voor ons een bijzonder afscheid georganiseerd. Wij hebben genoten en kunnen hier heel lang op teren. We zullen jullie ontzettend missen, maar uit het oog is absoluut niet uit het hart (maar dat weten jullie natuurlijk wel). Nogmaals a big THANK YOU en tot blogs/facetime/Skype/apps/bels of schrijfs.

 

 

Nog 22 nachtjes slapen…..

Al weken is het tijd voor een update, maar het is in huize Ursem hollen en vliegen. Gewoonweg geen tijd of… maken we geen tijd om de blog bij te werken? Het in ieder geval rete druk, met alles wat er is gebeurd, geregeld, nog komen moet en wat “normaal” doorgaat.

Eigenlijk weet ik ook niet zo goed waar we moeten beginnen, dus maar even een paar highlights van wat wij denken dat jullie leuk vinden om te weten. Mocht je nog vragen hebben, dan horen we het wel.

Onze vakantie in Voorthuizen was heerlijk. We hebben genoten met elkaar en van ons tweede huis op wielen. Alle seizoenen in drie weken meegemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken.

De visums zijn binnen. Op 12 mei zijn we naar de Amerikaanse ambassade geweest. Na het nodige ingevuld, beantwoord en betaald te hebben konden we weer richting huis. Na nog geen week hadden we alle paspoorten inclusief visums weer binnen. Erg fijn.

We hebben een huis!!! Het was niet makkelijk. De markt is een beetje overspannen daar. Vandaag op realtor (zelfde als funda), maar eigenlijk gisteren al bijna verhuurd. Frustrerend, maar we kunnen er niets aan doen. We hadden 8 huizen doorgegeven die we wilden bezichtigen twee weken terug, althans Bas dan hé, ik ging mee via facetime. Uiteindelijk zijn het er 2 geworden, de rest was al weg en moesten we min of meer direct beslissen. Dat hebben we dan ook maar gedaan. We gaan alvast oud-bejaard wonen, alles gelijkvloers. Aankomende maandag krijgt Bas de sleutel, dan zullen we ook wat foto’s posten. Adres geven we persoonlijk door en niet via de blog. Het huis ligt in een mooie buurt op fietsafstand van de school en het community center (Restaurant, zwembaden, tennisbanen en sportschool).

Verder is de caravan verkocht en ook de Audi zijn we kwijt. De caravan verkopen nam veel tijd in beslag door twijfelende kopers, maar de Audi was binnen 24 uur verkocht. Je weet het ook nooit. Nu alleen de Nissan nog, maar die willen we toch wel graag tot het einde blijven rijden.

Afgelopen dagen zijn onze spullen ingepakt. Drie dagen lang verhuizers in huis, maar het is allemaal prima verlopen. Het was een leuke ploeg, er werd hard gewerkt en veel gelachen. Ondanks dat we al heel veel hadden opgeruimd, weggegooid of weggezet, bleef er voor de heren toch nog genoeg over om in te pakken. Jeetje, wat heeft een mens een spullen. Gisteren om 12.00 uur reed de container weg. Deze gaat maandag op de boot en komt, als alles voorspoedig verloopt, de 27ste aan in Jacksonville. Als het dan met inklaren ook goed gaat, dan zien wij onze spullen weer op 8 juli.

Scott en Jill vonden het de afgelopen dagen wel lastig. Hun spullen ingepakt te zien worden, hebben ze als vervelend ervaren. En zij nemen zo langzamerhand natuurlijk ook afscheid van diverse mensen, sporten en clubs. Voor ons zo nu en dan al niet makkelijk, laat staan als je 11 en 9 bent.

De komende weken staan in het teken van de laatste dingen inpakken en voorbereidingen voor als we daar aankomen. Social Security Numbers (BSN in Nederland), rijbewijzen halen (theorie en opnieuw afrijden), gas water en licht regelen, Wifi (van levensbelang tegenwoordig), auto's, mobiele telefoons, medische keuring voor school, inschrijven op school, etc etc. Genoeg te doen dus. We houden jullie op de hoogte!

One hundred count down

Daar zijn we weer. Inmiddels is er ruim een maand verstreken sinds de eerste update en …is er natuurlijk weer het nodige gebeurd.

Het ‘gewone’ leven gaat 'gewoon' door: zo hebben we Scott zijn 11de verjaardag gevierd, is Jill weer geopereerd aan haar oor, hebben we de nodige verjaardagen bezocht en de kids partijtjes gehad, werken we natuurlijk ook nog, vergaderen we met de OC en MR van de Zeppelin, hebben we de open dagen bezocht van Huygens en HFC (we komen toch terug over drie jaar), zit ik in de Paascommissie met alle werkzaamheden van dien, doen de kids mee aan het schoolvoetbal, handballen en voetballen ze ook nog gewoon, is Bas al weer 2x naar Amerika geweest, heb ik mijn 40ste verjaardag gevierd, hebben we helaas vader Wellen een laatste groet moeten brengen, hebben we weer een gezellig avondje gehad met de achterbuurtjes, zijn we naar de Edwin Evers Band geweest en gaat het huishouden ook gewoon door.

Wat gebeurd er dan allemaal op het verhuizingsfront? Inmiddels is het bedrijf wat hier de verhuizing regelt geweest. Ze komen op 10,11 en 12 juni onze zeevracht inpakken. Op 24 juni volgt dan nog een klein gedeelte wat met de luchtvracht mee moet. We nemen eigenlijk de gehele inboedel mee. Het half jaar in Atlanta heeft ons geleerd dat je op een gegeven moment zelfs je eigen kop en schotels mist. En om het zo snel mogelijk ons thuis te laten worden, vinden wij het belangrijk veel eigen zaken mee te nemen. In principe hoeven wij niets te doen qua inpakwerk. Maar de aankomende weken gaan wij natuurlijk wel het nodige opruimen en uitzoeken. We zijn in contact met een verhuurbedrijf zodat we de laatste weken huisraad hebben en hier tot de laatste dag kunnen blijven.

We hebben nog geen huis. We kijken zo nu en dan wel, maar het heeft nog geen zin om ons ergens op te richten. Als we nu gaan huren, “gooien” we drie maanden huur over de schutting en dat is natuurlijk zonde. Wat ons een klein beetje zorgen baart is dat er weinig huizen in de toegewezen wijken van de scholen (zie vorige blog) komen. Maar het is nog niet zover, komt vast goed.

Verder heb ik vorige week een afscheidsfeestje gehad van mijn eigen team en maak ik me op voor het afscheid van HHNK, zijn we in gesprek met een eventuele huurder van ons huis, volgen Scott en Jill nog steeds Engelse les, hebben we in Amerika een auto gekocht en zijn we bezig met de verkoopteksten van onze eigen auto’s en caravan. Kortom, er gebeurd evengoed genoeg.

Afgelopen vrijdag was het nog honderd dagen tot vertrek. Het aftellen is begonnen.