Soms zit het mee, soms tegen en dan gelukkig toch weer mee

Hier weer eens een update uit Jacksonville. Het gaat allemaal goed met ons. Zo nu en dan posten we wat op het feestboek, dus voor wie dat wil en ziet, krijgt wel iets mee van het leven wat we hier leiden. En das eigenlijk niets veel anders als in Holland, alleen qua weer is het hier geloven we stukken beter :-) :-). De kinderen doen het nog steeds boven verwachting op school. Ze hebben hele goede cijfers en, nog belangrijker, hebben het enorm naar hun zin op school. Inmiddels kunnen we wel zeggen dat ze vloeiend Engels spreken. Schrijven is soms nog wat lastig, maar ook dat gaat eigenlijk heel erg goed. En qua sport en spel hebben ze ook veel pret. Jill haar softbal seizoen is alweer voorbij en Scott heeft nog 1 voetbalwedstrijd te gaan. Dan stoppen ook de bijbehorende trainingen voor een tijdje en kunnen we weer eens op normale tijdstippen met elkaar eten. Er resteren ook nog maar twee weken school en dan hebben de kids vakantie en ik dus ook....alhoewel.... ;-). Ik hoef in ieder geval niet naar mijn werk. Heb de afgelopen weken meer drie tot vier, dan twee dagen gewerkt, wel heel erg gezellig en leuk. En inmiddels betaald, ja ja. De manager heeft zich hard gemaakt voor een betaalde baan voor mij en dat is goed uitgepakt. Moest wel eerst een werkvisum aanvragen (duurde zo'n 90 dagen), online solliciteren, cursus (video's) online volgen en examen doen, naar hoofdkantoor (St. Augustine) voor papierwerk, vervolgens drugstest (ja, echt waar), maar toen stond ik dan eind maart officieel geregistreerd als werknemer van de St. Johns County School District. Ik sta in de boeken als oproepkracht, maar werk vast twee dagen per week op dezelfde school. Bijzonder voor hier, maar ze wilde me graag hebben. Bas heeft het ontzettend druk op het werk. Het samenvoegen van twee bedrijven op IT gebied gaat niet vanzelf, om het zo maar te zeggen. Maar het is nog steeds een enorme uitdaging en hij gaat ook nog steeds elke dag blij naar z'n werk. Dus eigenlijk waren we de afgelopen maanden gewoon lekker bezig, zaten lekker in ons velletje, genoten en alles zat eigenlijk wel mee.

En opeens kwam daar een donkere wolk in de vorm van het aflopen van het huurcontract. En zat het opeens ff erg tegen. Afgelopen maandag kregen wij namelijk via de mail te horen dat de huur van ons huis niet verlengd kon worden en dat we er per 30 juni aanstaande uit moeten. Een verandering in de persoonlijke omstandigheden zorgen ervoor dat de eigenaar gedwongen is het huis te verkopen. Natuurlijk een enorme tegenvaller, want we hebben het hier ontzettend naar ons zin. De huurhuizen in dit gebied zijn heel erg schaars (er zijn er momenteel maar 3) en we willen heel erg graag hier blijven, zodat Scott en Jill naar dezelfde (toegewezen) school kunnen blijven gaan. Maandagavond direct de vader van een softbal vriendinnetje van Jill gebeld. Inmiddels zijn dat goede kennissen van ons geworden en hij is makelaar, dus wellicht kon ie ons helpen. Nou, wat hebben we geluk gehad!!! Hij wist dat een collega makelaar zijn huis te koop had staan, maar dat eventuele potentiële kopers nog niet voor het huis stonden te dringen en dat er wellicht te praten viel over 2 jaar huren (wat hier niet gewoon is, 1-jarige huurcontracten zijn normaal). Gisteravond hebben we dit huis bekeken en alhoewel het geen liefde op het eerste gezicht is, hebben we toch besloten om het te doen. Het is een groter huis, maar wel veel meer hokkerig, veel ramen en deuren en doorgangetjes, en we gaan de vijver achter ons huis erg missen. Aan de andere kant is het een voormalig modelwoning en heeft het bijvoorbeeld spots overal en speakers door het hele huis. Daarnaast ligt het zwembad en de speelveldjes nu vlakbij, das ook een grote plus. Al met al zijn we ontzettend blij met deze oplossing en is het heel snel gegaan. Het zat dus toch ook weer een beetje mee.

We hebben nu 6 weken de tijd om te verhuizen, waarvan we er ook nog eens twee op vakantie zijn. Deze vakantie is al helemaal gepland en willen we ook niet afzeggen. We komen de 27ste laat thuis en de 29ste staan de verhuizers voor de deur voor de grote spullen. Voor die tijd proberen we zoveel mogelijk zelf in te pakken. En tja, we kunnen ook weer dik aan de schoonmaak, de standaard hier is toch wel echt ff anders dan we gewend zijn.

Al met al waren het weer spannende dagen, maar met een goed einde en nu moet het allemaal weer ff bezinken. We kunnen in ieder geval weer een nieuw hoofdstuk aan ons avontuur toevoegen.

Laten we het eens over het weer hebben... ;-)

We zaten vandaag eens op de blog te kijken en realiseerden ons dat de laatste post alweer een tijdje geleden is. Gelukkig hebben we niet stil gezeten en hebben we weer een hoop meegemaakt. Via het "feestboek" hebben jullie vast wel het een en ander meegekregen van onze visite. Ga er maar aan staan, 3 weken je (schoon)moeder en (schoon)vader in huis :-) ;-), maar het was echt om voordat we er erg in hadden. We hebben enorm genoten van en met elkaar!!!

Heel veel leuke dingen gedaan, zoals een camper/caravanbeurs bezocht, Daytona 500 race bijgewoond, maar ook gewoon de normale dagelijkse dingetjes zoals mee naar de sport trainingen (de wekelijkse taxi ritjes) en naar school. Tijdens het eerste weekend op 5 februari, was het nog heel erg koud, maar binnen 3 weken konden we al lekker buiten zitten en kon Scott weer in korte broek naar school. Je hoort hier in huis dan ook regelmatig:"heerlijk weertje, ik kan hier wel aan wennen". Het leek ons leuk om eens een blog te wijden aan het weer. We zijn tenslotte Hollanders en het weer is een favoriet onderwerp van gesprek.

Vanuit Nederland zijn we gewend aan de 4 seizoenen, met alle mooie en minder mooie bijkomstigheden van het weer. Hoewel het het ene jaar meer "wintert" dan andere jaren, heb je wel echt verschil tussen de perioden. Dat is hier heel anders. Je merkt de verschillen minder. Tijdens de kerstdagen liepen we nog in korte broek en dan opeens gaat de wind naar het noorden en komt er kou. Die perioden van "kou", waarbij het 's morgens rond het vriespunt en tegen de middag rond de 15 graden is, duren vaak niet langer dan een week en dan nog heb je relatief veel zon.

Dan gaat de wind weer richting het westen en zuiden en komt de warme lucht vanuit de golf regio. Grauwe dagen zonder zon komen niet echt veel voor. Hierdoor heb je het idee dat het een groot deel van het jaar zomer is (voor Nederlandse begrippen dan natuurlijk).

We hebben via de site van http://www.klimaatinfo.nl gekeken naar de verschillen qua klimaat. Dat de temperaturen hier hoger liggen, dat wisten we wel, maar dat er zo'n groot verschil is tussen de zon uren hadden we niet verwacht. Zo leer je weer eens wat. En ja, de regen in de zomer is meestal iedere dag een flinke onweersbui. Zo rond 16:00 - 17:00 uur in de middag wordt de lucht dan zwart en na een uurtje kun je weer naar buiten en is het niet eens afgekoeld.

Ondertussen genieten we enorm van ons leven hier. Hoewel het gemis van vrienden en familie soms heus wel aanwezig is, gaat het ons hier goed. Qua werk is er "never a dull moment", school en sport gaan prima en Sabina is bijna aangenomen op school. Dat is een hoofdstuk op zich, dus wie weet schrijven we hier de volgende keer over.

Veel liefs van ons

Eind goed, al goed

Afgelopen weken was het best wel een beetje spannend in huize Ursem. Het een en ander begon al ruim voor Kerst; Arizona, het bedrijf waar Bas werkt, zou verkocht worden. De aankondiging was al midden September en de deal zou vlak voor Christmas break gesloten worden. Dit ging niet door en op 6 januari 2016 was het dan wel zover; Arizona werd en is nu onderdeel van Kraton.

Maar tja, wat hield dat dan in voor ons. Zou Bas zijn baan houden, zouden we hier mogen blijven, moeten we verhuizen aangezien het hoofdkantoor van Kraton in Houston zit? Of zullen ze ons weer naar Nederland sturen, het expat contract aanpassen, niets doen??? Vele vragen die ons de afgelopen tijd ontzettend hebben bezig gehouden. Maar zoals de titel al doet vermoeden, 't is allemaal goed gekomen.

Voorlopig komen we niet terug en blijft ons expat contract gewoon van kracht. We hoeven ook niet te verhuizen en Bas blijft in Jacksonville werken, maar wel in een andere functie. Het kwam als een complete verrassing, maar Bas is gevraagd om hoofd IT te worden voor beide bedrijven. Dit houdt in dat hij verantwoordelijk wordt en is voor de gehele IT integratie van de twee bedrijven en alles wat en iedereen die daarmee te maken heeft. Wel weer een klein beetje reizen, maar dan af en toe naar Houston. Al met al een ENORME uitdaging, waar Bas heel veel zin in heeft (en ook wel een beetje spannend vind hoor, maar das gezond).

En hoe is het nu verder hier? Nou, de kerstvakantie is omgevlogen. We hebben het ontzettend naar ons zin gehad met Kerst. Heel leuk om dan eens de cadeautjes te doen. Weer mooie herinneringen gecreëerd. En heel gaaf dat onze kids de traditie van een rijm bij een cadeautje overnemen. Zonder het van elkaar te weten (en ook wij wisten van  niets) hadden ze beide een rijm gemaakt. Echt super!!

In de vakantie naar het Okefenokee Swamp Park geweest. Dit is een ondiep 1770 km2 groot moeras op de grens van Gerogia en Florida. Genoten van de prachtige natuur daar, boottochtje gemaakt, veel krokodillen gezien, hele hoge toren beklommen, treintje gezeten en tot slot nog een slang, schildpad en en kleine kroko vastgehouden. Al met al een heerlijke dag. Klein beetje overschaduwd doordat we op de heen weg de politie achter ons aan hadden. Ja, ja, we moesten stoppen en bleken te hard te hebben gereden. Ach ja, niemand op de weg en dan opeens uit het niets de sherrif. We kregen een ticket en moesten bellen wat uiteindelijk de boete zou zijn. Google leerde ons al snel dat het niet mis was. Maar goed, hebben we dat ook weer meegemaakt en de volgende keer toch echt op cruise.

Oud & Nieuw hebben we met z'n vieren gevierd. Ouderwets sjoelen, boerenpotten en 31'en. Van te voren zelf oliebollen en appelflappen gemaakt, choco fonduetje erbij, nog wat lekker hapjes en om 06.00 uur de eerste vuurpijl af laten gaan. Want ja, we blijven toch Nederlanders hé. Om 12.00 uur dan opnieuw naar buiten (in t-shirt). En dat was dan toch wel heel bijzonder. We waren namelijk de enige in de straat die A. buiten waren en B vuurwerk afstaken. Moet zeggen, we voelde ons wel een klein beetje eenzaam hoor. Later nog eens aan een buurvrouw gevraagd of dit gewoon was. Zei melde dat als je hier wat gezamenlijks wilt doen, je dit echt van de tevoren moet afspreken. Nu waren de eerst vier huizen tegenover ons wel weg, maar verder was er echt niemand in de straat die naar buiten kwam. Heel apart. Ook het vuurwerk in de omgeving was minimaal. Jammer, maar dat maakte onze avond gelukkig niet minder gezellig.

En zou zijn we het nieuwe jaar ingevlogen en zijn de eerst drie weken alweer om. Heeft Scott al een toernooi gehad in Orlando, Jill haar eerst wedstrijd flagfootball gespeeld (en een touchdown gemaakt), is Bas druk in zijn nieuwe functie, is school weer volop begonnen, de trainingen ook, krijgen de kids Nederlandse les en rommel ik lekker verder. Het sporten staat een beetje op een laag pitje, want ik heb weer een dubbele knie. Doet deze keer wel ontzettend zeer, maar wil eigenlijk niet naar de dokter (struisvogelpolitiek). Heb hier al een operatie gehad, zit er niet op nog 1 te wachten. Ik hoop eigenlijk dat het vanzelf weer afneemt, maar tot nu toe werkt het niet zo (helaas).

Inmiddels is de "winter" hier ook echt begonnen. Wat inhoud dat we moeten krabben 's morgens, lange broeken aan hebben, met sjaal, muts en wanten naar school fietsen en de kachel echt de hele dag wel aanslaat. De ene dag is het dan bokkoud, de andere alleen 's morgens en dan 's middags alweer 17 graden met strakblauwe lucht en zonnetje. Verschilt dus echt enorm van dag tot dag. Maar moet zeggen dat wij de seizoenen zo toch een beetje meekrijgen. En dat eigenlijk wel heel fijn vinden.

Nu maken we ons op voor bezoek. Dit weekend komen Tjeerd en Kiki "op de koffie" en over twee weken komen mijn vader en moeder logeren. Allemaal weer leuke dingen.

Het "gewone"leven gaat hier dus ook gewoon door.

Geen donkere dagen voor Kerst,

maar zonnige, heldere dagen. Het is hier gemiddeld 25 graden en dat is ongekend voor de tijd van het jaar. Zo nu en dan hebben we een grauwe dag met motregen of een goede plensbui. En heel soms dropt de temperatuur naar 5 graden 's nachts en 15 overdag. Dat is dan 1 of twee dagen zo en dan klimt de temperatuur al weer op. Het is dan ook een vreemde gewaarwording; de kerstboom optuigen en Christmas shopping op je flipflops en in korte broek. Maar eerlijk is eerlijk, we vinden het toch ook wel erruuggg lekker.

Wat hebben we de laatste maanden allemaal uitgespookt. Er is flink door de kids gesport. Veel getraind en ook veel wedstrijden gespeeld. Jill haar softbal seizoen is klaar. Dit gaat hier per half jaar en in de lente beginnen ze weer. De teams worden dan opnieuw geformeerd, dus maar weer afwachten waar ze dan terecht komt. Ze heeft het ontzettend naar haar zin gehad en we hebben een hele leuke gezamenlijke afsluiting gehad, waarbij elke speelster een persoonlijke woordje, een oorkonde en een bokaal meekreeg. Tussentijds gaat Jill op flagfootball. We hadden er ook nog nooit van gehoord, maar het is erg populair hier. Ze gaat het proberen, we zijn benieuwd. Scott heeft winterbreak en begint weer met trainen in de tweede week van januari. In de break is er nog een kleine competitie opgezet van 5 tegen 5, waar Scott ook aan meedoet. Dus eigenlijk is het voetballen niet echt gestopt.

Scott en Jill hebben inmiddels het tweede kwartaal op school afgesloten en het wachten is op hun resultaten. Maar ze doen het nog steeds prima. Scott heeft de laatste weken zijn midterm reviews gehad. Een soort proefwerkweek, met als groot verschil dat alle exams tussen de lessen door zijn en niet zoals in Nederland dat je naar huis mag. Jill heeft onverwachte DE's (discovery education) gehad, een soort Cito-toetsen om te kijken waar je staat. Ook zijn ze allebei al bij iemand te spelen geweest. Niet vanuit school, maar vanuit de sport. Het spelen bij iemand thuis blijkt hier toch lastiger te zijn dan in Holland. Voornamelijk omdat de kinderen het "druk" hebben, maar ook omdat ouders elkaar niet kennen. En het blijkt lastig om met elkaar in contact te komen, op school zie je niemand. Maar hier in de straat begint het gezamenlijk buiten spelen te komen en zo nu en dan met vrienden van de sport is ook prima. En daarnaast skypen ze natuurlijk ook met hun vrienden in Nederland en met hun oude klassen. Dat is echt ontzettend leuk.

Inmiddels werk ik vrijwillig twee vaste dagen in de week en op oproep als "lunchlady" op school. Dit houdt in dat ik in de cafeteria/keuken werk. Het is ontzettend leuk en een erg gezellig team. Het is goed voor mijn taal en geeft me ritme in de week. Want 24/7 thuis zijn en het gemis aan collega's, merkte ik toch best. Ze willen me erg graag inhuren, dus ik ben bezig met een werkvisum. Maar dat blijkt een heel (papieren) proces hier. We wachten gewoon af en ondertussen vermaak ik me prima. De balans is prima zo. Want thuis heb ik natuurlijk ook genoeg projecten (of ik verzin ze wel :-)).

Afgelopen maand zijn we ook voor het eerst hier naar de tandarts geweest. Weer een belevenis op zich. We hadden om 17.00 uur een afspraak en liepen om 19.15 het gebouw uit. Ieder van ons werd apart geholpen door een dental hygienist. Compleet examen van ons tandvlees, (grote) schoonmaak en er werden foto's gemaakt (niet zo geavanceerd als bij ons). Daarna komt de tandarts dan nog 5 minuten bij je kijken en geeft zijn advies. Op het foto's nemen na (dit gebeurd niet elke keer) is dit de routine. Gelukkig geen bijzonderheden en met het meegegeven advies gaan we aan de slag. Voor de kids nemen we het advies ter harte, maar voor ons zelf gaan we even kijken. Ze zijn hier namelijk erg van preventief onderhoud; kronen, vullingen, etc. en voor ons dus een behoorlijke kostenpost. Dit alles om te voorkomen dat ze voor nalatigheid voor de rechter komen te staan. Gelukkig hebben we goed contact met onze tandarts in Nederland, dus daar leggen we ons oor eerst maar even te luister.

Voor Thanksgiving waren we uitgenodigd bij de ouders van een teamgenoot van Jill. Zij zorgde voor de appetizers en kalkoen en wij brachten "Nederlandse" desserts mee.  Nou, dat was nog een uitdaging op zich. Want ja, als je hangop wilt maken dan moet je wel volle yoghurt hebben en dat kennen ze nu weer net niet hier. Ook kwark is hier amper te vinden. Maat uiteindelijk is het allemaal gelukt en hebben we genoten van een heerlijk diner en een leuke middag/avond. Wel wat anders dan de Hollandse gezelligheid, maar daarom zeker niet minder.

En zo vlogen we december in. De kinderen hadden we de keus gelaten of ze Sinterklaas of Kerstmis wilde vieren. Er werd unaniem voor Kerst gekozen, dus op 5 december lekker uiteten geweest, bootparade gekeken en bij thuiskomst toch nog een pakketje (uit Nederland) op tafel. En afgelopen weken kwamen daar nog meer pakketjes bij. Ontzettend leuk!!! Ook ik dacht pakketjes te versturen, maar het is ongelooflijk wat ze daar hier voor vragen. Voor nog geen kilo moest is al $ 46,= betalen, jullie snappen de pakketjes zijn mee teruggegaan, flink gehalveerd en op hoop van zegen met een stuk of wat postzegels verzonden. "Fingers crossed" of ze ook aankomen.

We zijn in ieder geval klaar voor de kerst. Ons huis is zowel binnen als buiten gezellig en onder de echte kerstboom liggen de cadeautjes. We hebben een kerstborrel gegeven voor Bas zijn medewerkers wat ook erg geslaagd was. Kerstavond zijn we uitgenodigd bij David & Charla; onze vrienden uit Atlanta die inmiddels hier ook een huis hebben. 1e Kerstdag dan met z'n vieren en gaan we heel traditioneel  ontbijten, cadeautjes uitpakken en 's avond lekker eten. 2e Kerstdag kennen ze hier niet. Niet erg, gewoon business as usual. Bas heeft ook lekker "vrij", dus familytime ten top.

Wij wensen iedereen, voor zover we dat nog niet hebben gedaan, ontzettend fijne feestdagen en een fantastisch 2016!!! Tot blogs!!!

De start van de "holidays" op kantoor...

December is begonnen, de Sint het land uit en de kerst staat voor de deur. Deze blog gaat niet over de kerst, want daar komt een hele special over. :-)

Ik wil het in deze blog eens hebben over wat je ziet qua werk als je hier de hele tijd bent en hoe het laatste kwartaal zelfs in het teken staat van de "holidays". Amerikanen hebben dan wel hun mond vol van de Europeanen die 3 weken vakantie nemen in de zomer, maar probeer hier iets gedaan te krijgen tussen Thanksgiving en Nieuwjaar, good luck!

Het begint zo medio oktober al. Veel bedrijven starten dan met hun United Way campagne.  Dit is een campagne om geld in te zamelen om lokale initiatieven te steunen die armoede bestrijden.

Er word gestart met een opening met leuke activiteiten, natuurlijk met (veel) eten en gedurende de week kun je aan activiteiten deelnemen om geld in te zamelen. Ieder bedrijf is vrij om in te vullen, zo lang er maar geld binnen komt. De campagne eindigt met een slotfeest op of rond Halloween. Fundraising kunnen ze hier echt fantastisch en op ene hele leuke manier.

Dan is er Halloween en rollen we November in. Iedereen is dan druk, druk, druk met Thanksgiving, worden er afdelingslunches georganiseerd en geven de meeste bedrijven hun mensen woensdag rond de middag al vrij. Donderdag is het dan "Turkey dag" en vrijdag is een vrije dag om te shoppen.

En ja, dan is het jaar toch echt over, we schrijven dan eind November. Er worden geen nieuwe projecten meer gestart, want ja, de holidays staan voor de deur. Veel mensen nemen dan hun vrije dagen op (de meeste mensen hebben toch echt 15 dagen of meer) en wat ze niet opnemen raken ze kwijt. Het is dus lastig om meetings te plannen en de mensen die er wel zijn, zijn druk met zaken af te ronden. En ja, tijdens de kerst en oud en nieuw zijn er dan wel weer mensen, want dan is het lekker rustig op kantoor. Slimme gasten. ;-)

Ik vroeg me af of dit iets is dat alleen bij ons plaats vind, hoewel ik het bij Solvay/Abbott ook al zag, maar navraag bij kennissen die we ondertussen opgedaan hebben, bleek dat het eigenlijk overal zo gaat.

Dus mocht je Amerikaanse collega's hebben die klagen over de Europese vakanties in de zomer maanden, vraag dan of je een workshop kunnen plannen de 1e week van December. ;-)