Contractverlenging......

De besprekingen over een eventuele verlening of niet van ons contract kwamen eerder als verwacht. De tijd gaat hier ook snel, dus voordat je het weet is het zover en wij zijn tenslotte al over de helft. Het bedrijf is happy en de vraag die bij ons werd neergelegd was dan ook: Wat willen jullie?

Goh, ja wat willen we nu eigenlijk? Net als de vorige keer hebben we de voors en tegens tegen elkaar afgewogen, de kinderen erbij betrokken en het een en ander op een rijtje gezet. En omdat we zelf ook wel wilden weten of we straks ons laatste jaar ingaan of dat we nog even blijven, zijn we de besprekingen gestart. Met als eindresultaat dat wij afgelopen weekend een nieuw contract hebben getekend voor nog twee jaar!

Dit houdt in dat wij zeker tot juni 2020 in Amerika wonen. Ondanks het gemis van familie en vrienden (wat gewoon blijft en ook niet minder wordt) en wat Nederlandse gewoonten, hebben we het hier super naar onze zin. Alle vier hebben we het gevoel dat we er net zijn en dat het avontuur nog niet klaar is. We voegen dus nog een paar bladzijden toe aan ons boek.

Fijne Paasdagen allemaal!!!

En dan ben je opeens illegaal....

Ja, dat was wel even schrikken. Wat een simpele rijbewijs verlenging had moeten zijn op 28 februari, liep heel anders. Sabina's Floridiaans rijbewijs was verlopen en moest verlengd worden. Dit komt doordat de vervaldatum op het rijbewijs gekoppeld is aan je I-94, dat weer gekoppeld is aan je Nederlandse paspoort. Nu hadden we die wel in oktober vernieuwd, maar nooit gezien dat het dezelfde datum is die op je rijbewijs staat en dus vernieuwd moest worden. Enfin, geen man overboord en hup naar de instantie die dat regelt en alle papieren mee. Een van de papieren is een I-94 en hierop staat tot wanneer je geldig in het land mag zijn, maar............ ook deze datum is gekoppeld aan de datum op het Nederlandse paspoort en dus verlopen. Okay dan!!! Niemand die ons door ook maar even over geïnformeerd heeft, zelfs de instantie niet die ons helpt met het hele visumgebeuren. En ook al hadden we mijn paspoort vernieuwd, dit was blijkbaar verder nooit verwerkt in dat I-94 formulier en nogmaals wij wisten überhaupt niet dat het een probleem was. We hebben tenslotte een visum tot 2020, dat zelfs verder gaat dan het contract dat we hebben tot midden 2018. Er werd mij verteld dat dit echter een groot probleem was. Dat ik basically "illegaal" in het land was en dat ze me vooral geen nieuw rijbewijs kon geven. Dat komt wel ff binnen hoor, kan ik je vertellen. Had al visioenen van "border security" in mijn hoofd met van die mensen die afgevoerd werden.  

De afgelopen weken stonden dus volledig in het teken van een nieuw I-94 formulier. Snel contact opgenomen met de immigratie advocaat die het bedrijf bij staat en het was allemaal simpel op te lossen. "Jullie moeten EVEN het land uit en weer terug en dan moet alles weer goed komen als jullie door de douane gaan." Dan wordt automatisch het I-94 bijgewerkt met de juiste de datum van je paspoort. Op de vraag wat als dat niet goed gaat kwam het antwoord: "Dat is dan wel een probleem. Sabina is langer in het land dan ze mag en als het mis gaat moet ze naar Nederland om opnieuw een nieuw visum aan te vragen. Oja, en in het ergste geval mag ze 3 jaar het land niet in."

Goed, dat komt heerlijk uit. Volgende week komen pap en mam en wij moeten het land uit. Snel zoeken en er waren eigenlijk 3 opties: 1. Vliegen naar Canada, 2. Vliegen naar Mexico of 3. Met de ferry naar de Bahama's. Omdat we vonden dat we bij de immigratie een "weekendje weg" beter konden uitleggen dan naar Canada vliegen en dezelfde dag weer terug (en Sabina niet zo erg van het vliegen is) gekozen voor optie 3. En pap en mam gelijk een weekendje meegenomen. Laten we dan van de nood een deugd maken.

Dus zo gezegd zo gedaan. Snel een ferry naar de Bahama's geboekt die vertrok vanuit Fort Lauderdale en met 3,5 uur konden wij op de Bahama's zijn. Volgende dag terug, door de douane en alles zou geregeld zijn...

















Vrijdag naar Fort Lauderdale gereden, daar de namiddag en avond gespendeerd en zaterdag 12 maart vertrok om 8:00 uur (6.00 aanwezig zijn) de boot. We zouden om 11:30 aankomen en op die manier de rest van de dag bij het zwembad kunnen liggen en genieten van het eiland.  Half 10: "Ladies and gentlemen, we have an emergency and we will return to Fort Lauderdale". Wat bleek, er had iemand een hartaanval gekregen op het schip en we moesten terug. Het was nog onduidelijk of we opnieuw de haven zouden verlaten, er kwam later meer info. De heer of mevrouw had het niet gered, wat natuurlijk vreselijk was. Maar daardoor moest er onderzoek worden gedaan en zaten we voorlopig vast op de ferry in onzekerheid of ons plan ging lukken dit weekend.

Gelukkig gingen we uiteindelijk om 14:30 de haven uit, alsnog naar de Bahama's. Na 10 uur op de boot gezeten te hebben konden we 's avonds rond 20:00 uur inchecken. Hier namen ze ook de tijd voor, daarna snel gegeten en doodop naar ons bed. De volgende dag op tijd naar het zwembad en dan om 16:00 uur terug naar de haven. De terugtocht ging gelukkig allemaal prima en zondagavond waren we om 22:00 uur in de haven. Nu door de douane en dan was alles klaar, toch? De immigratie ambtenaren bekeken onze paspoorten en alles was goed en we mochten door. Hmmmm, ze hebben onze paspoorten niet eens gescand dus hoe kunnen ze nu het systeem bijwerken? Toch maar even vragen of ze een stempel in het paspoort willen zetten zodat we in ieder geval bewijs dat we het land verlaten hebben en weer zijn binnen gekomen. Niet wetende dat deze stempel heel erg belangrijk zou worden.

Alles leek goed gegaan en na 24 uur zouden we op een website een nieuw I-94 formulier kunnen opvragen. Missie dus bijna geslaagd. Maar maandag werd dinsdag en dinsdag werd woensdag maar nog steeds geen nieuw formulier. Dus maar weer bellen met immigratie advocaat. "Bas, ik heb voor vrijdag een afspraak met de immigratiedienst bij de haven in Jacksonville voor je gemaakt. Passen ze het even aan in het systeem en zijn we klaar. Goed dat jullie dat stempel hebben, want dat bewijst dat je het bent uitgegaan en binnen bent gekomen." Ondertussen begonnen we ons wel steeds meer ongerust te maken, omdat hoe meer mensen en naar moesten kijken het risico dat er een streep doorging groter werd. Langer blijven dan je mag is echt wel een dingetje.

Vrijdag 17 maart vroeg op pad om op tijd bij de havenautoriteiten te zijn. Half 9 waren we er en na twee uur wachten nog steeds geen formulier. "De supervisor zit in een meeting en die moet er naar kijken omdat "you have a red flag". Wij bellen u als het geregeld is of als de supervisor "No" zegt. Wat ?!? Het nachtmerriescenario kwam nu dus toch opeens wel dichtbij. Super gefrustreerd naar huis. We zijn verdorie al bijna 3 weken bezig om een 1 dataveld in een bestand aangepast en op 1 A4tje uitgedraaid te krijgen.

Gelukkig kwam om half drie het verlossende telefoontje. Alles was goedgekeurd en het systeem was bijgewerkt. Pfffffff, wat een opluchting. Alles weer in orde en nog steeds niet begrijpende hoe het kan dat je illegaal bent terwijl je een visum in je paspoort hebt tot 2020.

Dit zijn van die dingen waar je heeeeeeel goed zonder kan en een hoop stress opleveren. We hebben het super naar onze zin hier, maar dit zijn wel momenten dat je denkt: "Wat doen we hier"??? We houden het er maar op dat het weer een nieuw boeiend hoofdstuk is in ons boek genaamd: "Ons avontuur in Amerika". Wordt wel een interessant boek :-) :-).

De volgende keer hopen we jullie weer te berichten over minder spannende zaken.

Liefs van hier en de komende weken gaan we nog lekker genieten van ons bezoek.

Ursempies in Florida Jaaroverzicht 2016

Het is weer december, jaar weer bijna voorbij, appelflappen en oliebollen bakken en mee brullen met de Top 2000. De hoogste tijd om de blog weer eens bij te werken. En om het eens in de stijl van de tijd van het jaar te doen, dachten we we doen een jaaroverzicht. Terugkijkend hebben we zoveel gedaan, gezien, beleefd, bezocht en bezoek gehad dat het onmogelijk is om alles te benoemen.

Het eerste kwartaal van het nieuwe jaar begon spannend na de overname van Arizona Chemical door

Kraton Polymers. Het was al snel duidelijk dat Bas een rol zou krijgen bij de integratie, maar eind januari kwam opeens het verzoek om IT te gaan leiden voor de beide bedrijven. Euhhhh, kan ik dat wel? Een prachtige kans om 2 bedrijven te integreren, afdelingen en systemen samen te voegen en o ja, we verwachten wel van je dat je zo'n 20% gaat besparen in 2 jaar tijd. Terugkijkend is het goed gegaan, niet altijd makkelijk, maar IT staat goed op de kaart. Mooi werk van het team en we gaan het nieuwe jaar met veel vertrouwen tegemoet. Verder werd Sabina's harde werken in de cafetaria op school als vrijwilliger beloond met een aanbieding om te komen werken als betaalde kracht van St. Johns County School District. Na het regelen van het werkvisum, on-line trainingen en zelfs drugstesten, ging het licht op groen. Maarruh 2 dagen (evt. een derde in geval van nood) en alleen op de school van de kids, zei ze. Dat was even wennen voor de Amerikaanse baas, maar er werd toegestemd. Ook na de zomer mocht ze weer terug komen en het bevalt nog steeds prima. Andere opties lonken ook en het blijft trekken om iets met loopbaanbegeleiding te doen, dus wie weet welke kansen er in 2017 komen.

Dan rol je zo maar het 2e kwartaal in en was het eerste schooljaar eind mei alweer voorbij. De kids hebben het geweldig gedaan en hun eerste jaar op een Amerikaanse school afgesloten met prachtige cijfers. En toen bleek ook dat we moesten verhuizen! Neeeee!!!! We hadden het zo naar de zin, maar de eigenaar moest het huis verkopen. Gelukkig konden we via via aan een andere huurwoning komen, niet makkelijk hier in Durbin. Genoeg te koop, maar weinig te huur. Al met al hadden we 6 weken om iets anders te vinden, alles in te pakken, over te brengen en het huis netjes op te leveren. En o ja, in die tijd gingen we ook nog ruim twee weken op vakantie. De vakantie was onvergetelijk, prachtige herinneringen gemaakt en gelukkig is het met het huis ook helemaal goed gekomen. We wonen nu zelfs prettiger dan in het oude huis en de buurt is ook veel fijner. Zo zie je maar weer dat hoe vervelend iets in eerste instantie ook lijkt, je er later toch weer heel anders op terug kijkt. #komtwelgoedschatje

Het derde kwartaal stond in het teken van weerzien met vele vrienden en dat was SUPER. Heerlijk om weer te "connecten" en bij te praten. Gezellig met Monique, Milorad & kids hier in JAX en in Orlando, Bart, Sandra en kids op bezoek tijdens hun rondreis en Sandra en Hans-Peter op bezoek tijdens een werk-vakantie combo. En dan gaat ook de zomer voorbij en gaan we op naar de herfst. Nadat eerst hurricane Hermine ons bezig hield, maar op het laatste moment voor het grootste gedeelte langs ons heen ging, kwam daarna Matthew. Dat was toch wel spannend. We hebben even overwogen om naar Atlanta te gaan, want het werd toch wel erg spannend en we hadden het niet eerder meegemaakt. Uiteindelijk onze "safe room" ingericht met water en eten zodat we het daar een tijdje uit konden houden en aldus besloten om te blijven. Gelukkig bleef de schade beperkt voor ons, maar andere gebieden niet eens zo ver bij ons vandaag werden zwaar geraakt (220.000 gezinnen dagen zonder stroom, duizenden bomen omgewaaid en veel schade aan duinen en huizen aan de kust 20 min hier vandaan).

En dan waren daar de verkiezingen in het vierde kwartaal. Amerika koos een nieuwe president. Werd het voor het eerst in de historie een vrouw of werd het een zakenman met geen enkele politieke ervaring. Het is een apotheose van een proces dat 1,5 jaar duurt en waar iedereen wel klaar mee was. Nadat alle stemmen geteld waren bleek dat Donald Trump de nieuwe president gaat worden en dat hij Amerika de verandering gaat brengen in Washington waar een meer dan ooit verdeelde natie op hoopt. De toekomst zal het uitwijzen, het was in ieder geval een boeiend proces om vanaf de zijlijn te bekijken. Verder was het druk in de "bed and breakfast", met een US Open Flielandsch Knikkeren met de buurtjes, het bezoek van Rick en Nora en tot slot van Rene en Martine. SUPER gezellig en we zijn ieder bezoek dankbaar voor het feit dat jullie ons op kwamen zoeken en de Amerikaanse economie stimuleerden. Tot slot stond dit kwartaal ook in het teken van een aantal scans. De mammografie was niet naar tevredenheid van de doktoren en ze wilden verder onderzoek. Spannend natuurlijk want je weet het maar nooit. Na een MRI, Ultrasound en een biopsie, bleek dat het een fibroadenoom is en die verder niet schadelijk is. Het ding is geclipt en over een half jaar terugkomen, goed nieuws dus!

Zo is 2016 voorbij gevlogen, wat gaat de tijd toch hard en wat hebben we veel gedaan, gezien en beleefd. Wij hebben het nog steeds heel erg naar ons zin hier. Tuurlijk zijn er moeilijke momenten en zou je graag willen dat je "even" terug kon naar Nederland om familie bij te staan of om vrienden en buren te zien, maar wij hebben nog geen moment spijt gehad van ons besluit om naar Florida te gaan.

Inmiddels zitten we op de helft van ons avontuur, volgens iedereen die dit jaar op bezoek is geweest komen we helemaal niet meer terug, kijken we uit wat 2017 ons gaat brengen en rest ons iedereen een fijne jaarwisseling te wensen en alle goeds voor 2017!

Liefs van Bas, Sabina, Scott en Jill

De zomer voorbij......

First day of school

En dan zijn de 10 weken vakantie 'zomaar' weer om en zitten Scott en Jill alweer 2,5 week op school. Tien weken leken in het begin erg veel, maar ook deze zijn (net als ons eerste jaar hier) omgevlogen. We hebben dan ook nogal wat beleeft. De eerste twee weken zijn we thuis gebleven; Bas moest natuurlijk gewoon werken, Jill heeft een Marine-Science zomerkamp gedaan. Een kamp waarin leren gecombineerd werd met coole activiteiten (o.a. paddle boarden en snorkelen) en dit alles met betrekking tot de flora en fauna van de zee. Scott en mijn persoontje rommelden lekker in huis waar de tijd vooral besteed werd aan inpakken. Ook had Scott nog try-outs voor het volgende voetbalseizoen en zijn Jill en ik nog een middag op pad geweest met een aantal Nederlanders hier in Jacksonville.

De twee weken daarop zijn we op vakantie gegaan, waar we jullie al in hebben meegenomen. Eenmaal thuisgekomen was het natuurlijk aanpezen. Op 30 juni stonden om 8.00 uur 's morgens de verhuizers voor de deur en om circa 16.00 stonden al onze spullen 500 meter verderop in het nieuwe huis. We hadden gelukkig al heel veel zelf ingepakt en verhuisd, dus het ging allemaal lekker snel. Ook het uitpakken, inrichten en settelen is best wel vlug gegaan. En tot nu toe hebben we het hier heel erg naar onze zin. Hoewel het geen liefde op het eerste gezicht was met het huis, vinden we het hier nu toch wel knusser en gezelliger als in het vorige huis. Ons uitzicht is wel minder in vergelijking met de vijver achter het oude huis, maar hier leeft het weer veel meer in de buurt. Ook het nu wel heel erg dichtbij gelegen zwembad en de gym is een fijne bijkomstigheid. Minder is dan weer dat we nu zelf de tuin moeten bijhouden; inmiddels hebben we daar dan ook maar een bedrijf voor ingehuurd en  hebben we hier wat meer last van insecten en vliegen; binnen en buiten. Dus ook het contract met Pestcontrol is al afgesloten. Maar al met al wonen we hier heerlijk.

De weken die volgende zijn onder andere opgegaan aan zwemmen, Scott had nog een voetbalkamp van een week, sleepovers met vriendjes en vriendinnetjes, activiteiten bij de pool, schoolspullen inslaan en doktersbezoekjes; Scott en Jill moeten hier beide ingeënt zijn voor Hepatitus B. Dit is een vaccinatie die ze niet standaard in Nederland hebben gekregen en waar je drie keer voor terug moet. Ook moest Scott voordat hij naar 7th grade mocht, verplicht een nieuwe T-Dap prik. Scott kreeg zijn eerste Hep-B en T-Dap tegelijkertijd, maar dit pakte niet zo goed uit. Mannetje werd hartstikke beroerd, wit en hield het ook niet binnen. Gelukkig trok het redelijk snel weer bij, maar hij krijgt z'n prikken voortaan 1 voor 1 :-).

En dan was er ook nog bezoek. Wat hebben we hiervan genoten!!! Eerst waren daar Monique, Milorad, Sladjana en Igor. Zij verbleven eerst een weekje in Orlando waar ze een huis hadden gehuurd waar wij ook een weekend mochten verblijven. Daarna zijn ze nog twee nachtjes en 1½ halve dag bij ons geweest om vervolgens een prachtige reis door Florida te maken.


Een week later haalden we Sandra, Bart, Femke en Meike van het vliegveld hier in Jacksonville op. Zij zijn het weekend bij ons gebleven om daarna hun camper op te halen en op die manier door Florida te cruisen. Als verrassing kwamen ze afgelopen weekend nog ff een koppie doen en een nachtje bij ons slapen. Wat was het een feest.





En dan geldt natuurlijk voor allebei dat daar dat onvermijdelijke afscheid komt. Wat kan ik dat toch slecht. De meeste van jullie weten dat mijn tranen altijd erg hoog zitten, dus er zijn er weer een paar vergoten. Maar het zijn ook vreugde tranen hoor, want we hebben het zo ontzettend leuk gehad met beide gezinnen. Dus wat blijft zijn weer prachtige herinneringen en daar teren we absoluut weer een tijd op.

Ondertussen is Scott alweer vanaf eind juli aan het trainen in de U13 Elite 2. Een samengevoegd team omdat ze ook hier alles hebben verschoven naar "onder X". Na ff aftasten spelen ze leuk met elkaar en onze jonge coach doet het ook goed. Ze trainen gezamenlijk met Elite 1 en dat is niet mis. De grote baas zelf traint namelijk deze groep en maar wat aan klooien, tegenspreken en 50% geven is not done. Ik ben dit jaar samen met een andere moeder teammanager. Wij regelen alles met betrekking tot het communiceren van de schema's van toernooien, bekerwedstrijden en de normale league. Ook zijn we verantwoordelijk voor de dagelijkse communicatie, officiële formulieren en het regelen van hotels, alle vergoedingen voor scheidsrechters en coach indien nodig, kledingissues en wat er verder allemaal nog bijkomt. Jill heeft morgen try-outs voor de softbal, want het herfstseizoen gaat ook hiervan weer van start. En aankomende dinsdag gaat ze beginnen met gym.

Schoolspullen

Beide zitten dit jaar op middle school, wat zeker voor Jill nogal overweldigend is. Maar dit jaar geen taalissues meer en gisteren kwamen de resultaten van de State-testen binnen van einde afgelopen jaar (dit zijn Florida Staat Testen) en die waren echt heel goed. Ook de testen die zijn genomen in het begin en einde van jaar in het kader van "English as a Second Language" waren zo goed, dat ze gezien de resultaten wel mochten stoppen met dit programma. Maar in samenspraak met school dit nog niet gedaan. Op deze manier mogen ze nog een jaar hun translator gebruiken op school en krijgen ze ook iets meer tijd met proefwerken, testen en Staat-testen.


Ook ik ben weer begonnen met werken en doe dat vanaf volgende week op woensdag en vrijdag. Dit zijn de drukste dagen in de cafeteria. Verder val ik weer in wanneer nodig. Ik ben begonnen met mijn fotoproject (zal Jill dan eindelijk een babyboek krijgen ;-), geef ik zo af en toe nog steeds Nederlands, facetimen we wat af met de moeders/oma's en probeer ik zo nu en dan tijd te maken om een kaartje te maken of te lezen, want ja de dagelijkse dingen moeten natuurlijk ook gewoon gedaan worden. Bas heeft nog steeds geen 'dull moment' op het werk en vliegt zo nu en dan naar Houston waar het moederbedrijf zit.

Het gaat dus nog steeds goed met de Ursemmetjes hier in Jacksonville. We missen onze vriendjes, vriendinnetjes en familie wel, maar we vinden het hier bovenal heerlijk en genieten van en met elkaar.

Veel liefs van ons

1 jaar.....

Vandaag is het alweer 1 jaar geleden dat wij aan ons avontuur begonnen. Natuurlijk wat eerder met alle voorbereidingen meegenomen, maar we zijn daadwerkelijk vandaag 1 jaar op Amerikaanse bodem. Dit eerste jaar is voor ons gevoel voorbij gevlogen. Naast het "gewone" leven wat hier ook "gewoon" doorgaat, hebben we ontzettend veel gezien, gedaan, ontdekt, uitgeprobeerd en beleeft. En hoewel daar het gemis is van familie en vrienden (en dat blijft), hebben we een topjaar gehad. Het is niet in een woord te vatten en een samenvatting van het afgelopen jaar is niet te doen. We denken dat deze blog en onze posts op Facebook genoeg laten zien en/of vertellen. We zijn ongelooflijk trots op onze kids, die wij hebben meegenomen in dit avontuur. Uiteraard is het een gezamenlijk avontuur, maar voor volwassen is het een en ander toch net iets makkelijker te relativeren dan voor kinderen. Scott en Jill hebben zich relatief makkelijk aangepast en wat betreft de taal is het gewoonweg niet meer voor te stellen dat ze 1 jaar geleden geen woord Engels spraken. Als we denken aan afgelopen jaar dan komen deze herinneringen of woorden boven.....

Kortom, we hebben nog geen seconde spijt gehad. Ons tweede jaar is begonnen met een nieuw (t)huis. De verhuizing is goed verlopen en op een paar dozen na, zijn we al weer flink gesetteld. Dat is wat we wel ontdekt hebben dit jaar. Hoe maf ook, als je eigen spullen er staan, voelt het alweer snel als je eigen thuis.

We gaan dit jaar dan ook vol vertrouwen tegemoet. Met nieuwe uitdagingen, avonturen, soms wat mindere momenten, maar ook met een heleboel pret en nieuwe herinneringen in de maak.

Veel liefs van ons

Wat een super vakantie

We zijn weer thuis. We hebben een onvergetelijke roadtrip gemaakt, heel veel dingen bezocht en gedaan en fantastische herinneringen gemaakt. We hebben een heel aantal van jullie al meegenomen via Facebook, door het plaatsen van foto's van onze reis. Bedankt voor jullie reacties, het was een feest om dit te doen, echt super leuk. We dachten nog even wat leuke feitjes te delen.

We hebben gecruised door 14 staten; Florida, Georgia, South Carolina, North Carolina, Virginia, Maryland, Washington DC, Pennsylvania, Delaware, New Jersey, New York, Ohio, Kentucky en Tennessee. En we zijn nog even in Canada geweest.


We hebben 6 steden bezocht; Charleston, Washington DC, New York City, Niagara Falls, Sandusky en Gatlinburg.

We hebben in totaal 4.728 kilometer afgelegd.

Wat hebben we allemaal gedaan; rijtoer met paard en wagen door Charleston, Holocaust museum, "The Needle", het witte huis, air & space museum in Washington, fietsen, helikoptervlucht, 9/11 memorial, central park, empire state building, shoppen in New York, Niagara watervallen, Cedar Point in Sandusky en hiken in de Smokey Moutains.

De video's van de dashcam zijn in de maak, maar eerst moet er verhuisd worden. Donderdag staan de verhuizers voor de deur, dus we hebben nog twee dagen. Tot gauw.

Soms zit het mee, soms tegen en dan gelukkig toch weer mee

Hier weer eens een update uit Jacksonville. Het gaat allemaal goed met ons. Zo nu en dan posten we wat op het feestboek, dus voor wie dat wil en ziet, krijgt wel iets mee van het leven wat we hier leiden. En das eigenlijk niets veel anders als in Holland, alleen qua weer is het hier geloven we stukken beter :-) :-). De kinderen doen het nog steeds boven verwachting op school. Ze hebben hele goede cijfers en, nog belangrijker, hebben het enorm naar hun zin op school. Inmiddels kunnen we wel zeggen dat ze vloeiend Engels spreken. Schrijven is soms nog wat lastig, maar ook dat gaat eigenlijk heel erg goed. En qua sport en spel hebben ze ook veel pret. Jill haar softbal seizoen is alweer voorbij en Scott heeft nog 1 voetbalwedstrijd te gaan. Dan stoppen ook de bijbehorende trainingen voor een tijdje en kunnen we weer eens op normale tijdstippen met elkaar eten. Er resteren ook nog maar twee weken school en dan hebben de kids vakantie en ik dus ook....alhoewel.... ;-). Ik hoef in ieder geval niet naar mijn werk. Heb de afgelopen weken meer drie tot vier, dan twee dagen gewerkt, wel heel erg gezellig en leuk. En inmiddels betaald, ja ja. De manager heeft zich hard gemaakt voor een betaalde baan voor mij en dat is goed uitgepakt. Moest wel eerst een werkvisum aanvragen (duurde zo'n 90 dagen), online solliciteren, cursus (video's) online volgen en examen doen, naar hoofdkantoor (St. Augustine) voor papierwerk, vervolgens drugstest (ja, echt waar), maar toen stond ik dan eind maart officieel geregistreerd als werknemer van de St. Johns County School District. Ik sta in de boeken als oproepkracht, maar werk vast twee dagen per week op dezelfde school. Bijzonder voor hier, maar ze wilde me graag hebben. Bas heeft het ontzettend druk op het werk. Het samenvoegen van twee bedrijven op IT gebied gaat niet vanzelf, om het zo maar te zeggen. Maar het is nog steeds een enorme uitdaging en hij gaat ook nog steeds elke dag blij naar z'n werk. Dus eigenlijk waren we de afgelopen maanden gewoon lekker bezig, zaten lekker in ons velletje, genoten en alles zat eigenlijk wel mee.

En opeens kwam daar een donkere wolk in de vorm van het aflopen van het huurcontract. En zat het opeens ff erg tegen. Afgelopen maandag kregen wij namelijk via de mail te horen dat de huur van ons huis niet verlengd kon worden en dat we er per 30 juni aanstaande uit moeten. Een verandering in de persoonlijke omstandigheden zorgen ervoor dat de eigenaar gedwongen is het huis te verkopen. Natuurlijk een enorme tegenvaller, want we hebben het hier ontzettend naar ons zin. De huurhuizen in dit gebied zijn heel erg schaars (er zijn er momenteel maar 3) en we willen heel erg graag hier blijven, zodat Scott en Jill naar dezelfde (toegewezen) school kunnen blijven gaan. Maandagavond direct de vader van een softbal vriendinnetje van Jill gebeld. Inmiddels zijn dat goede kennissen van ons geworden en hij is makelaar, dus wellicht kon ie ons helpen. Nou, wat hebben we geluk gehad!!! Hij wist dat een collega makelaar zijn huis te koop had staan, maar dat eventuele potentiële kopers nog niet voor het huis stonden te dringen en dat er wellicht te praten viel over 2 jaar huren (wat hier niet gewoon is, 1-jarige huurcontracten zijn normaal). Gisteravond hebben we dit huis bekeken en alhoewel het geen liefde op het eerste gezicht is, hebben we toch besloten om het te doen. Het is een groter huis, maar wel veel meer hokkerig, veel ramen en deuren en doorgangetjes, en we gaan de vijver achter ons huis erg missen. Aan de andere kant is het een voormalig modelwoning en heeft het bijvoorbeeld spots overal en speakers door het hele huis. Daarnaast ligt het zwembad en de speelveldjes nu vlakbij, das ook een grote plus. Al met al zijn we ontzettend blij met deze oplossing en is het heel snel gegaan. Het zat dus toch ook weer een beetje mee.

We hebben nu 6 weken de tijd om te verhuizen, waarvan we er ook nog eens twee op vakantie zijn. Deze vakantie is al helemaal gepland en willen we ook niet afzeggen. We komen de 27ste laat thuis en de 29ste staan de verhuizers voor de deur voor de grote spullen. Voor die tijd proberen we zoveel mogelijk zelf in te pakken. En tja, we kunnen ook weer dik aan de schoonmaak, de standaard hier is toch wel echt ff anders dan we gewend zijn.

Al met al waren het weer spannende dagen, maar met een goed einde en nu moet het allemaal weer ff bezinken. We kunnen in ieder geval weer een nieuw hoofdstuk aan ons avontuur toevoegen.

Laten we het eens over het weer hebben... ;-)

We zaten vandaag eens op de blog te kijken en realiseerden ons dat de laatste post alweer een tijdje geleden is. Gelukkig hebben we niet stil gezeten en hebben we weer een hoop meegemaakt. Via het "feestboek" hebben jullie vast wel het een en ander meegekregen van onze visite. Ga er maar aan staan, 3 weken je (schoon)moeder en (schoon)vader in huis :-) ;-), maar het was echt om voordat we er erg in hadden. We hebben enorm genoten van en met elkaar!!!

Heel veel leuke dingen gedaan, zoals een camper/caravanbeurs bezocht, Daytona 500 race bijgewoond, maar ook gewoon de normale dagelijkse dingetjes zoals mee naar de sport trainingen (de wekelijkse taxi ritjes) en naar school. Tijdens het eerste weekend op 5 februari, was het nog heel erg koud, maar binnen 3 weken konden we al lekker buiten zitten en kon Scott weer in korte broek naar school. Je hoort hier in huis dan ook regelmatig:"heerlijk weertje, ik kan hier wel aan wennen". Het leek ons leuk om eens een blog te wijden aan het weer. We zijn tenslotte Hollanders en het weer is een favoriet onderwerp van gesprek.

Vanuit Nederland zijn we gewend aan de 4 seizoenen, met alle mooie en minder mooie bijkomstigheden van het weer. Hoewel het het ene jaar meer "wintert" dan andere jaren, heb je wel echt verschil tussen de perioden. Dat is hier heel anders. Je merkt de verschillen minder. Tijdens de kerstdagen liepen we nog in korte broek en dan opeens gaat de wind naar het noorden en komt er kou. Die perioden van "kou", waarbij het 's morgens rond het vriespunt en tegen de middag rond de 15 graden is, duren vaak niet langer dan een week en dan nog heb je relatief veel zon.

Dan gaat de wind weer richting het westen en zuiden en komt de warme lucht vanuit de golf regio. Grauwe dagen zonder zon komen niet echt veel voor. Hierdoor heb je het idee dat het een groot deel van het jaar zomer is (voor Nederlandse begrippen dan natuurlijk).

We hebben via de site van http://www.klimaatinfo.nl gekeken naar de verschillen qua klimaat. Dat de temperaturen hier hoger liggen, dat wisten we wel, maar dat er zo'n groot verschil is tussen de zon uren hadden we niet verwacht. Zo leer je weer eens wat. En ja, de regen in de zomer is meestal iedere dag een flinke onweersbui. Zo rond 16:00 - 17:00 uur in de middag wordt de lucht dan zwart en na een uurtje kun je weer naar buiten en is het niet eens afgekoeld.

Ondertussen genieten we enorm van ons leven hier. Hoewel het gemis van vrienden en familie soms heus wel aanwezig is, gaat het ons hier goed. Qua werk is er "never a dull moment", school en sport gaan prima en Sabina is bijna aangenomen op school. Dat is een hoofdstuk op zich, dus wie weet schrijven we hier de volgende keer over.

Veel liefs van ons

Eind goed, al goed

Afgelopen weken was het best wel een beetje spannend in huize Ursem. Het een en ander begon al ruim voor Kerst; Arizona, het bedrijf waar Bas werkt, zou verkocht worden. De aankondiging was al midden September en de deal zou vlak voor Christmas break gesloten worden. Dit ging niet door en op 6 januari 2016 was het dan wel zover; Arizona werd en is nu onderdeel van Kraton.

Maar tja, wat hield dat dan in voor ons. Zou Bas zijn baan houden, zouden we hier mogen blijven, moeten we verhuizen aangezien het hoofdkantoor van Kraton in Houston zit? Of zullen ze ons weer naar Nederland sturen, het expat contract aanpassen, niets doen??? Vele vragen die ons de afgelopen tijd ontzettend hebben bezig gehouden. Maar zoals de titel al doet vermoeden, 't is allemaal goed gekomen.

Voorlopig komen we niet terug en blijft ons expat contract gewoon van kracht. We hoeven ook niet te verhuizen en Bas blijft in Jacksonville werken, maar wel in een andere functie. Het kwam als een complete verrassing, maar Bas is gevraagd om hoofd IT te worden voor beide bedrijven. Dit houdt in dat hij verantwoordelijk wordt en is voor de gehele IT integratie van de twee bedrijven en alles wat en iedereen die daarmee te maken heeft. Wel weer een klein beetje reizen, maar dan af en toe naar Houston. Al met al een ENORME uitdaging, waar Bas heel veel zin in heeft (en ook wel een beetje spannend vind hoor, maar das gezond).

En hoe is het nu verder hier? Nou, de kerstvakantie is omgevlogen. We hebben het ontzettend naar ons zin gehad met Kerst. Heel leuk om dan eens de cadeautjes te doen. Weer mooie herinneringen gecreëerd. En heel gaaf dat onze kids de traditie van een rijm bij een cadeautje overnemen. Zonder het van elkaar te weten (en ook wij wisten van  niets) hadden ze beide een rijm gemaakt. Echt super!!

In de vakantie naar het Okefenokee Swamp Park geweest. Dit is een ondiep 1770 km2 groot moeras op de grens van Gerogia en Florida. Genoten van de prachtige natuur daar, boottochtje gemaakt, veel krokodillen gezien, hele hoge toren beklommen, treintje gezeten en tot slot nog een slang, schildpad en en kleine kroko vastgehouden. Al met al een heerlijke dag. Klein beetje overschaduwd doordat we op de heen weg de politie achter ons aan hadden. Ja, ja, we moesten stoppen en bleken te hard te hebben gereden. Ach ja, niemand op de weg en dan opeens uit het niets de sherrif. We kregen een ticket en moesten bellen wat uiteindelijk de boete zou zijn. Google leerde ons al snel dat het niet mis was. Maar goed, hebben we dat ook weer meegemaakt en de volgende keer toch echt op cruise.

Oud & Nieuw hebben we met z'n vieren gevierd. Ouderwets sjoelen, boerenpotten en 31'en. Van te voren zelf oliebollen en appelflappen gemaakt, choco fonduetje erbij, nog wat lekker hapjes en om 06.00 uur de eerste vuurpijl af laten gaan. Want ja, we blijven toch Nederlanders hé. Om 12.00 uur dan opnieuw naar buiten (in t-shirt). En dat was dan toch wel heel bijzonder. We waren namelijk de enige in de straat die A. buiten waren en B vuurwerk afstaken. Moet zeggen, we voelde ons wel een klein beetje eenzaam hoor. Later nog eens aan een buurvrouw gevraagd of dit gewoon was. Zei melde dat als je hier wat gezamenlijks wilt doen, je dit echt van de tevoren moet afspreken. Nu waren de eerst vier huizen tegenover ons wel weg, maar verder was er echt niemand in de straat die naar buiten kwam. Heel apart. Ook het vuurwerk in de omgeving was minimaal. Jammer, maar dat maakte onze avond gelukkig niet minder gezellig.

En zou zijn we het nieuwe jaar ingevlogen en zijn de eerst drie weken alweer om. Heeft Scott al een toernooi gehad in Orlando, Jill haar eerst wedstrijd flagfootball gespeeld (en een touchdown gemaakt), is Bas druk in zijn nieuwe functie, is school weer volop begonnen, de trainingen ook, krijgen de kids Nederlandse les en rommel ik lekker verder. Het sporten staat een beetje op een laag pitje, want ik heb weer een dubbele knie. Doet deze keer wel ontzettend zeer, maar wil eigenlijk niet naar de dokter (struisvogelpolitiek). Heb hier al een operatie gehad, zit er niet op nog 1 te wachten. Ik hoop eigenlijk dat het vanzelf weer afneemt, maar tot nu toe werkt het niet zo (helaas).

Inmiddels is de "winter" hier ook echt begonnen. Wat inhoud dat we moeten krabben 's morgens, lange broeken aan hebben, met sjaal, muts en wanten naar school fietsen en de kachel echt de hele dag wel aanslaat. De ene dag is het dan bokkoud, de andere alleen 's morgens en dan 's middags alweer 17 graden met strakblauwe lucht en zonnetje. Verschilt dus echt enorm van dag tot dag. Maar moet zeggen dat wij de seizoenen zo toch een beetje meekrijgen. En dat eigenlijk wel heel fijn vinden.

Nu maken we ons op voor bezoek. Dit weekend komen Tjeerd en Kiki "op de koffie" en over twee weken komen mijn vader en moeder logeren. Allemaal weer leuke dingen.

Het "gewone"leven gaat hier dus ook gewoon door.

Geen donkere dagen voor Kerst,

maar zonnige, heldere dagen. Het is hier gemiddeld 25 graden en dat is ongekend voor de tijd van het jaar. Zo nu en dan hebben we een grauwe dag met motregen of een goede plensbui. En heel soms dropt de temperatuur naar 5 graden 's nachts en 15 overdag. Dat is dan 1 of twee dagen zo en dan klimt de temperatuur al weer op. Het is dan ook een vreemde gewaarwording; de kerstboom optuigen en Christmas shopping op je flipflops en in korte broek. Maar eerlijk is eerlijk, we vinden het toch ook wel erruuggg lekker.

Wat hebben we de laatste maanden allemaal uitgespookt. Er is flink door de kids gesport. Veel getraind en ook veel wedstrijden gespeeld. Jill haar softbal seizoen is klaar. Dit gaat hier per half jaar en in de lente beginnen ze weer. De teams worden dan opnieuw geformeerd, dus maar weer afwachten waar ze dan terecht komt. Ze heeft het ontzettend naar haar zin gehad en we hebben een hele leuke gezamenlijke afsluiting gehad, waarbij elke speelster een persoonlijke woordje, een oorkonde en een bokaal meekreeg. Tussentijds gaat Jill op flagfootball. We hadden er ook nog nooit van gehoord, maar het is erg populair hier. Ze gaat het proberen, we zijn benieuwd. Scott heeft winterbreak en begint weer met trainen in de tweede week van januari. In de break is er nog een kleine competitie opgezet van 5 tegen 5, waar Scott ook aan meedoet. Dus eigenlijk is het voetballen niet echt gestopt.

Scott en Jill hebben inmiddels het tweede kwartaal op school afgesloten en het wachten is op hun resultaten. Maar ze doen het nog steeds prima. Scott heeft de laatste weken zijn midterm reviews gehad. Een soort proefwerkweek, met als groot verschil dat alle exams tussen de lessen door zijn en niet zoals in Nederland dat je naar huis mag. Jill heeft onverwachte DE's (discovery education) gehad, een soort Cito-toetsen om te kijken waar je staat. Ook zijn ze allebei al bij iemand te spelen geweest. Niet vanuit school, maar vanuit de sport. Het spelen bij iemand thuis blijkt hier toch lastiger te zijn dan in Holland. Voornamelijk omdat de kinderen het "druk" hebben, maar ook omdat ouders elkaar niet kennen. En het blijkt lastig om met elkaar in contact te komen, op school zie je niemand. Maar hier in de straat begint het gezamenlijk buiten spelen te komen en zo nu en dan met vrienden van de sport is ook prima. En daarnaast skypen ze natuurlijk ook met hun vrienden in Nederland en met hun oude klassen. Dat is echt ontzettend leuk.

Inmiddels werk ik vrijwillig twee vaste dagen in de week en op oproep als "lunchlady" op school. Dit houdt in dat ik in de cafeteria/keuken werk. Het is ontzettend leuk en een erg gezellig team. Het is goed voor mijn taal en geeft me ritme in de week. Want 24/7 thuis zijn en het gemis aan collega's, merkte ik toch best. Ze willen me erg graag inhuren, dus ik ben bezig met een werkvisum. Maar dat blijkt een heel (papieren) proces hier. We wachten gewoon af en ondertussen vermaak ik me prima. De balans is prima zo. Want thuis heb ik natuurlijk ook genoeg projecten (of ik verzin ze wel :-)).

Afgelopen maand zijn we ook voor het eerst hier naar de tandarts geweest. Weer een belevenis op zich. We hadden om 17.00 uur een afspraak en liepen om 19.15 het gebouw uit. Ieder van ons werd apart geholpen door een dental hygienist. Compleet examen van ons tandvlees, (grote) schoonmaak en er werden foto's gemaakt (niet zo geavanceerd als bij ons). Daarna komt de tandarts dan nog 5 minuten bij je kijken en geeft zijn advies. Op het foto's nemen na (dit gebeurd niet elke keer) is dit de routine. Gelukkig geen bijzonderheden en met het meegegeven advies gaan we aan de slag. Voor de kids nemen we het advies ter harte, maar voor ons zelf gaan we even kijken. Ze zijn hier namelijk erg van preventief onderhoud; kronen, vullingen, etc. en voor ons dus een behoorlijke kostenpost. Dit alles om te voorkomen dat ze voor nalatigheid voor de rechter komen te staan. Gelukkig hebben we goed contact met onze tandarts in Nederland, dus daar leggen we ons oor eerst maar even te luister.

Voor Thanksgiving waren we uitgenodigd bij de ouders van een teamgenoot van Jill. Zij zorgde voor de appetizers en kalkoen en wij brachten "Nederlandse" desserts mee.  Nou, dat was nog een uitdaging op zich. Want ja, als je hangop wilt maken dan moet je wel volle yoghurt hebben en dat kennen ze nu weer net niet hier. Ook kwark is hier amper te vinden. Maat uiteindelijk is het allemaal gelukt en hebben we genoten van een heerlijk diner en een leuke middag/avond. Wel wat anders dan de Hollandse gezelligheid, maar daarom zeker niet minder.

En zo vlogen we december in. De kinderen hadden we de keus gelaten of ze Sinterklaas of Kerstmis wilde vieren. Er werd unaniem voor Kerst gekozen, dus op 5 december lekker uiteten geweest, bootparade gekeken en bij thuiskomst toch nog een pakketje (uit Nederland) op tafel. En afgelopen weken kwamen daar nog meer pakketjes bij. Ontzettend leuk!!! Ook ik dacht pakketjes te versturen, maar het is ongelooflijk wat ze daar hier voor vragen. Voor nog geen kilo moest is al $ 46,= betalen, jullie snappen de pakketjes zijn mee teruggegaan, flink gehalveerd en op hoop van zegen met een stuk of wat postzegels verzonden. "Fingers crossed" of ze ook aankomen.

We zijn in ieder geval klaar voor de kerst. Ons huis is zowel binnen als buiten gezellig en onder de echte kerstboom liggen de cadeautjes. We hebben een kerstborrel gegeven voor Bas zijn medewerkers wat ook erg geslaagd was. Kerstavond zijn we uitgenodigd bij David & Charla; onze vrienden uit Atlanta die inmiddels hier ook een huis hebben. 1e Kerstdag dan met z'n vieren en gaan we heel traditioneel  ontbijten, cadeautjes uitpakken en 's avond lekker eten. 2e Kerstdag kennen ze hier niet. Niet erg, gewoon business as usual. Bas heeft ook lekker "vrij", dus familytime ten top.

Wij wensen iedereen, voor zover we dat nog niet hebben gedaan, ontzettend fijne feestdagen en een fantastisch 2016!!! Tot blogs!!!

De start van de "holidays" op kantoor...

December is begonnen, de Sint het land uit en de kerst staat voor de deur. Deze blog gaat niet over de kerst, want daar komt een hele special over. :-)

Ik wil het in deze blog eens hebben over wat je ziet qua werk als je hier de hele tijd bent en hoe het laatste kwartaal zelfs in het teken staat van de "holidays". Amerikanen hebben dan wel hun mond vol van de Europeanen die 3 weken vakantie nemen in de zomer, maar probeer hier iets gedaan te krijgen tussen Thanksgiving en Nieuwjaar, good luck!

Het begint zo medio oktober al. Veel bedrijven starten dan met hun United Way campagne.  Dit is een campagne om geld in te zamelen om lokale initiatieven te steunen die armoede bestrijden.

Er word gestart met een opening met leuke activiteiten, natuurlijk met (veel) eten en gedurende de week kun je aan activiteiten deelnemen om geld in te zamelen. Ieder bedrijf is vrij om in te vullen, zo lang er maar geld binnen komt. De campagne eindigt met een slotfeest op of rond Halloween. Fundraising kunnen ze hier echt fantastisch en op ene hele leuke manier.

Dan is er Halloween en rollen we November in. Iedereen is dan druk, druk, druk met Thanksgiving, worden er afdelingslunches georganiseerd en geven de meeste bedrijven hun mensen woensdag rond de middag al vrij. Donderdag is het dan "Turkey dag" en vrijdag is een vrije dag om te shoppen.

En ja, dan is het jaar toch echt over, we schrijven dan eind November. Er worden geen nieuwe projecten meer gestart, want ja, de holidays staan voor de deur. Veel mensen nemen dan hun vrije dagen op (de meeste mensen hebben toch echt 15 dagen of meer) en wat ze niet opnemen raken ze kwijt. Het is dus lastig om meetings te plannen en de mensen die er wel zijn, zijn druk met zaken af te ronden. En ja, tijdens de kerst en oud en nieuw zijn er dan wel weer mensen, want dan is het lekker rustig op kantoor. Slimme gasten. ;-)

Ik vroeg me af of dit iets is dat alleen bij ons plaats vind, hoewel ik het bij Solvay/Abbott ook al zag, maar navraag bij kennissen die we ondertussen opgedaan hebben, bleek dat het eigenlijk overal zo gaat.

Dus mocht je Amerikaanse collega's hebben die klagen over de Europese vakanties in de zomer maanden, vraag dan of je een workshop kunnen plannen de 1e week van December. ;-)